Proces formacji najlepiej przedstawia obraz garncarza, który nadaje glinie kształt, wyrafinowaną formę, którą on jeden zna. Tak czyni Bóg z nami, jako konkretnymi naczyniami, które Mu ofiarowujemy. Formacja to proces długi i dynamiczny, w którym każda osoba powinna sobie uświadomić, że Duch Święty i życie stopniowo nas przekształcają.
 
Wprowadzanie w duchowość Zgromadzenia Sacré Coeur oznacza uczęszczanie do szkoły Serca Jezusa. Ta szkoła powoli kształtuje osobę, ukierunkowując ją na miłość. Z pewnością wymaga to czasu, zakłada proces formacji, który trwa całe życie. Pewne wierności Boga i Jego Przymierza przeżywamy formację jako przygodę, do której zostałyśmy zaproszone.

Formacja opiera się na kilku wspólnych elementach:
- modlitwie osobistej i wspólnotowej
- rozeznawaniu jako umiejętności odczytania działania Ducha Świętego i procesie podejmowania decyzji;
- towarzyszeniu osobistym i wspólnotowym;
- życiu we wspólnocie apostolskiej;
- misji wychowawczej i opcji na rzecz ubogich;
- międzynarodowym wymiarze Zgromadzenia.

Proces formacji w Zgromadzeniu podzielony jest na dwa etapy:

-    formację początkową, podczas której dokonuje się wprowadzenie w życie zakonne; okres ten trwa od wstąpienia do podjęcia ostatecznego zobowiązania i obejmuje kandydaturę, nowicjat i etap młodej profeski;

-    formację ciągłą, która obejmuje czas od złożenia profesji wieczystej aż do śmierci.

 

FORMACJA POCZĄTKOWA

Formacja początkowa jest to droga, która nadaje kształt pragnieniu życia zakonnego i poprzez kolejne etapy pomaga zamienić pragnienie w rzeczywistość.
Osoby, które przychodzą do Zgromadzenia mają już głębokie doświadczenie kontaktu z Jezusem. Jest ono wystarczająco mocne, by chciały wszystko zostawić i iść za Nim w apostolskim życiu zakonnym. Są wrażliwe na problemy swoich czasów i przepełnione pragnieniem służby innym. Przybywając do Zgromadzenia już żyją bardziej lub mniej świadomie elementami charyzmatu. Formacja uwzględnia więc kontynuację tego, co w nich już jest złożone przez Boga, a po drugie awprowadza w żywą tradycję duchowości Zgromadzenia, przekazywaną przez dotychczasową historię i codzienne życie sióstr.

 

Kandydatura (czas trwania – 1 rok)

Celem tego etapu jest wzajemne poznanie się przez Zgromadzenie i kandydatkę, by lepiej rozeznać powołanie tej, która pragnie w nim żyć.
Kandydatura to okres wprowadzania w życie zakonne. Kandydatka żyje we wspólnocie apostolskiej. Program jest dostosowany do osoby, a jedna z sióstr  towarzyszy jej na tym etapie.
Decyzja o wstąpieniu do Zgromadzenia musi być podjęta w wolności. Zasadniczym warunkiem rozpoczęcia etapu kandydatury jest osobista miłość do Jezusa Chrystusa i pragnienie służenia Mu w apostolskim życiu zakonnym.
Ponadto Zgromadzenie oczekuje od kandydatki:
-    wielkoduszności i dyspozycyjności;
-    zdrowego sądu, zdolności do refleksji, do podejmowania decyzji i przyjęcia odpowiedzialności na miarę swego wieku;
-    zamiłowania do ducha i posłannictwa Zgromadzenia;
-    normalnego w danym kraju poziomu wykształcenia, który zapewni jej wystarczającą podstawę formacji i umożliwi dalszy jej rozwój;
-    zdolności do nawiązywania kontaktów i do przyjęcia samotności; ważne jest także, by osoba była zdolna do życia we wspólnocie, czyli by była otwarta na innych i miała osobiste przekonania;
-    zdrowia fizycznego i psychicznego koniecznego w życiu apostolskim.

 

Nowicjat (czas trwania – 2 lata)

Nowicjat ma na celu pogłębienie otrzymanego powołania w duchu wiary i przygotowuje do złożenia pierwszych ślubów zakonnych.
Nowicjat odbywa się we wspólnocie, do której należą profeski wieczyste zaangażowane apostolsko. W tym czasie nowicjuszka pogłębia duchowość, misję i posługę apostolską Zgromadzenia; odbywa staże apostolskie, z których jeden ma miejsce w środowisku ubogich. Aby przekazać nowicjuszce fundamentalne elementy duchowości Zgromadzenia, wprowadza się ją w  sposób modlitwy i życia ślubami charakterystyczny dla Zgromadzenia. Na zakończenie tego etapu nowicjuszka składa śluby czasowe: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości.

Śluby są wyrazem bezinteresownej miłości dawanej i przyjmowanej. Jezus Chrystus zaprasza nas – siostry Jego Serca - do upodobnienia naszego życia do Jego życia, do odkrywania Jego miłości i do dzielenia się tą miłością z wszystkimi, których spotkamy na naszej drodze.
Przez posłuszeństwo, w jedności z siostrami, oddajemy się na służbę Królestwu Boga, na służbę Miłości.
Ślubując ubóstwo wyznajemy, że to, kim jesteśmy i co posiadamy jest darem Boga i że chcemy się tym dzielić z innymi. Oddajemy siebie Jezusowi, by troszczyć się o Boży świat, by z Nim stanąć po stronie tych, którzy są ubodzy i odtrąceni.
Przez ślub czystości wyznajemy, że Jezus jest wszystkim w naszym życiu. W Jezusie Chrystusie pragniemy kochać każdą osobę i szanować świat stworzony przez Boga, próbując żyć przebaczeniem i pojednaniem.

 

Profeska o ślubach czasowych  (czas trwania tego etapu: od 6 do 9 lat)

 

Młoda profeska wchodzi w okres pogłębiania swego życia z Chrystusem oraz posłannictwa Zgromadzenia. Uczy się integracji życia wewnętrznego z działalnością apostolską.
Ten etap odbywa się we wspólnocie apostolskiej i pozwala młodej profesce włączyć się w misję Zgromadzenia. Jest to czas studiów i pracy apostolskiej. W trakcie trwania tego etapu doświadcza ona międzynarodowości Zgromadzenia poprzez wyjazdy na europejskie spotkania sióstr będących na tym samym etapie formacji. Odbywa kilkumiesięczny, międzynarodowy staż w innej prowincji. Uczy się przynajmniej jednego z oficjalnych języków Zgromadzenia (angielski, hiszpański, francuski).

 

Probacja (czas trwania – 5 miesięcy)

Lata formacji początkowej, będące wprowadzeniem w życie zakonne zmierzają do oddania się Bogu na zawsze, w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusa, przez złożenie ślubów wieczystych. Przygotowanie do tego aktu odbywa się w Rzymie, w grupie międzynarodowej podczas tzw. probacji. Jest to czas pogłębionej i przedłużonej refleksji i modlitwy z uwzględnieniem trwających trzydzieści dni Ćwiczeń Duchownych według reguły św. Ignacego.


Podczas probacji młoda profeska tworzy wspólnotę z siostrami z różnych krajów i kultur. To doświadczenie zarówno bogactwa jak i ciężaru międzynarodowości pogłębia w niej zrozumienie Kościoła powszechnego.



Probacja jest ostatnim etapem, prowadzącym do związania się młodej profeski ze Zgromadzeniem międzynarodowym. Pewna wiernej miłości Boga pragnie oddać Mu się bez reszty przez śluby wieczyste posłuszeństwa, ubóstwa i czystości oraz czwarty ślub poświęcenia się wychowaniu młodzieży. Przyrzeka ona, że będzie Mu służyć zawsze w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusa tam, gdzie zostanie posłana.

 

FORMACJA CIĄGŁA

Z miłości do Chrystusa pragniemy żyć zgodnie z Jego wyborami. Oddajemy Zgromadzeniu swoje życie a ono składa swój los w nasze ręce. Zaczyna się czas apostolskiego owocowania przez uwielbianie Serca Jezusa w pełnionej misji i w całym życiu.

Już w okresie formacji początkowej doświadczyłyśmy, że tym, który nas przemienia i formuje jest Duch Święty. Dlatego staramy się brać sobie do serca odpowiedzialność za współpracę z Nim przez całe życie.
Jesteśmy wezwane do odpowiedzialności za misję Zgromadzenia jako wspólnoty międzynarodowej. W naszej formacji staramy się uwzględnić poszukiwanie przyczyn niesprawiedliwości, nierówności w świecie. Chodzi o nabycie umiejętności dochodzenia do korzeni istniejących problemów, co jest niezbędne w procesie rozeznawania.
Ponadto staramy się zwrócić uwagę na to, by formacja była zakorzeniona w kulturze danego kraju i ukierunkowana na solidarność z ludźmi. Oparcie formacji na solidnej refleksji teologicznej pomoże lepiej dzielić się w Kościele charyzmatem Zgromadzenia.