Zostałyśmy powołane, by być kobietami, które mówią o obecności Boga w naszym świecie i kochają do końca, aż do oddania życia.

Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać. – Mk 6, 30 - 34

Obraz: uczniowie wracają po głoszeniu Ewangelii do Jezusa i odpoczywają słuchając Go.

Proś Ducha Świętego, aby wszystkie Twoje myśli, pragnienia, zamiary były zwrócone ku Chrystusowi i ku pragnieniom Jego Serca.

Prośba: o dobry wypoczynek z Chrystusem w czasie tych wakacji

 1.  „On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.”

Uczniowie wrócili po wypełnieniu misji powierzonej im przez Jezusa. Mówili o Królestwie Bożym, wzywali do nawrócenia, uzdrawiali chorych, wypędzali złe duchy, wskrzeszali umarłych. Z radością przynieśli Chrystusowi owoce swojej pracy. A On troszczy się o nich, o to aby odpoczęli, nabrali siły do dalszej wędrówki z Nim. Daje kilka wskazówek do tego odpoczynku: sami, osobno,na miejsce pustynne. Samotność nie zawsze musi kojarzyć się z cierpieniem, opuszczeniem. Żeby dobrze odpocząć potrzeba chwil samotności. Ta samotność jest czymś innym niż osamotnienie. Jest czasem ożywiania tego, co w nas zmęczone, jałowe. To czas napełniania się i od nas zależy, czym się napełniamy. Jeżeli to będą tylko godziny spędzone przed telewizorem i komputerem, albo imprezy, z których mało co pamiętamy, nie napełnimy się niczym wartościowym. To miejsce pustynne, do którego zaprasza nas Jezus to nasze serce, jest miejscem spotkania z Nim, miejscem, w którym na nowi odkrywamy nasze relacje z Bogiem, z drugim człowiekiem. Pustynia serca ma bardzo szczególna własność, kiedy spotykamy na niej Jezusa ożywa i wybucha na nowo zielenią. Przyroda, rozmowy z bliskimi, ludzie spotkani w czasie podróży, wszystko co widzimy i słyszymy jest okazją do  nawadniania gleby naszego serca.

Jak odpoczywam, jak spędzam chwile mojej samotności, czy znajduję w niej miejsce dla Jezusa?

2. „Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem, jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.

Nie tak łatwo odpoczywać, kiedy robi się coś dobrego. Kiedy wykonujemy coś dobrze, szybko znajdują się ludzie, którzy chcą naszej pomocy. Jezus zlitował się nad tymi, którzy do niego przyszli, nie odrzucił ich. W ten sposób uczy nas, że w każdym momencie, nawet, kiedy odpoczywamy możemy spotkać tych, którzy nas potrzebują. Często są to sytuacje, których nie planujemy, ludzie, których nie znamy, a jednak Bóg stawia ich na naszej drodze, żebyśmy byli gotowi na głoszenie Jego miłości w każdym czasie.

Poproś o otwarte oczy i serce na potrzeby ludzi w czasie wakacji.

Odmów Ojcze nasz

Przygotowała s. Lidka Gołębiewicz rscj

© SACRE COEUR - ZGROMADZENIE NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA